Correctie: OnZe DaG mEt MaRcO!

Ik weet dat ik te laat ben met het plaatsen van dit logje.
Gelukkig was Kelly zo lief om háár dag met Marco te delen
met Marcha, Patricia, Nathalie en mij

Wat dat dan is kun je *HIER* lezen


AMEN!




Ik heb nog een kleine toevoeging aan deze dag.....
We moeten natuurlijk wel een beetje opgewarmd worden ook Marco,  
dat is beter voor onze spieren enzo.
Een ronde hardlopen zou de perfecte warming up zijn.



With  Linda 

Vandaag is het feest!!!!!


Want morgen bestaan de weblogjes 5 jaar en dat is reden voor een feestje!

Zelf moest ik even terugzoeken wanneer ik precies mijn eerste log schreef. Dat is inmiddels ook alweer vier jaar geleden op 18 mei 2008, grappig om terug te lezen http://kleine-lindie.borsatoweblog.nl/log.php?id=46836 

Marco en de weblogjes hebben mij zoveel leuks en moois gebracht.
De eerste contacten liepen meestal via de weblog, je bezocht de weblog van elkaar regelmatig, liet reacties achter, leerde elkaar al een beetje kennen door de verhalen op de log, zonder dat je elkaar ooit gezien had.

Na vier jaar weblog zijn de momenten en vriendschappen niet meer op één hand te tellen en ook niet op twee of drie. 

Vandaag vieren we dat de weblog vijf jaar bestaat, maar ook de vriendschappen die hierdoor zijn ontstaan en al die mooie, leuke, grappige, fijne en bijzondere momenten die het ons heeft gebracht!



Allemaal gefeliciteerd en een hele leuke weblogdag!

With  Linda

Inmiddels is het alweer bijna drie weken geleden: de opening van de Nationale Sportweek in Enschede. En ook al is het bijna drie weken geleden, nog steeds geniet ik er van na. Want wat was het leuk en gezellig!

Omdat Enschede niet echt in de buurt is hadden Martine en ik al om 10.30 uur afgesproken bij de carpoolplaats. Deze keer was ik er een keertje als eerste, maar na een paar minuutjes was ook Martine er en sprong ik bij haar in de auto. Onze monden stonden niet stil er werd gekletst, gelachen, gegeten en gedronken. Zo hadden we erg veel lol om lifters bij het tankstation die richting Enschede moesten, maar die we liever niet meenamen. Na 1,5 uur crossen over de snelwegen kwamen we in de stad aan, we reden naar mijn oud-collegaatje Lieke die voor ons een parkeerkaart had geregeld. Lieke ging nog even shoppen en zou later weer aansluiten.



In de stad aangekomen volgde niet veel later ook Kelly, Marcha en Julian. We besloten bij het podium te gaan staan, al wachtend op Marco vermaakte we ons wederom met lachen, foto’s maken, jassen aan en uit en de optredens op het podium.




Na een poosje ging de officiële opening van start en kwam Marco al hardlopend met het vuur aanlopen. Nadat hij op het podium was aangekomen besloten wij alvast naar de stand te gaan waar Marco handtekeningen uit zou delen en met iedereen die wilde op de foto ging.



Toen we in de rij stonden schoof Lieke ook weer gezellig aan. Na wat positieve stimulatie bleef ze in de rij voor een foto met Marco en niet zomaar één, nee haar eerste! Ondertussen kwam Marco aanlopen en deelde al wat handtekeningenkaarten uit. Hij zag mij aan de zijkant in de rij staan en kwam naar me toe gelopen en ik kreeg alvast een hele dikke knuffel en de woorden “lekker bekkie heb je toch” toegestopt.  Heerlijk moment en voor mij kon het al niet meer stuk. Op dat moment begon het te regenen  gieten en het gieten werd hagelen. Ondertussen maakte Lieke zich zorgen of ze nu wel of niet met Marco op de foto durfde, zo lief. Nadat ik haar beloofd had bij d’r te blijven was ze gerustgesteld.

Marco was ondertussen in de stand gaan staan en per groepje mochten we naar “binnen”. Toen wij naar “binnen” mochten ging Lieke eerst op de foto. Heel cool en stoer was ze! Daarna was het mijn beurt, Marco pakte me vast en draaide me meteen om zodat hij achter me stond. Het ging zo snel dat ik erg moest lachen. Terwijl Nathalie mijn camera volschoot gaf Marco me een kus *smelt* Toen ik me om wilde draaien om hem te bedanken en de rest ook de kans te geven, pakte hij me nog een keer stevig vast, zo grappig. Wederom werden er leuke foto's gemaakt.....



Nadat ook Kel, Mars, Tientje en Julian op de foto waren geweest kletsten we gezellig na. Wel in de buurt van Marco natuurlijk, want het is zo leuk om te zien hoe blij iedereen van hem wordt.



Toen de laatste mensen op de foto waren geweest vertrok Marco en wij vertrokken naar het terras. Inmiddels was de zon weer gaan schijnen en genoten we zonder bitterballen in het zonnetje. Nadat we ook nog even de Jamin en de Febo onveilig hadden gemaakt was het weer tijd om de kleine wereldreis naar huis te gaan maken.



Wederom kletste Martine en ik de oren bij elkaar van het hoofd. We kwamen Jochem van Gelder nog even tegen bij het tankstation en vergaten het nieuws te luisteren terwijl we dat juist hadden aangezet om te gaan luisteren, hihi.

Lieve vriendinnetjes en Julian, het weertje, de gezelligheid, Enschede, de lol, Marco.....jullie waren die drie uur rijden méér dan waard!!!



With Linda

Ik weet het, ik moet me schamen en dat doe ik ook…..het is al te lang geleden dat ik een log heb gemaakt. En ik heb zoveel leuks beleefd wat ik heel graag met jullie wil delen.

Daarvoor moeten we bijna twee maanden terug naar 24 februari. Op die avond stond namelijk een heel erg leuk verassingsfeestje gepland voor Nathalie haar verjaardag. We gingen allemaal dingen doen die ze heel erg leuk vind (en wij stiekem ook).

Met een groepje waren we al wat vroeger om Nathalie te verassen, afgesproken was dat wij er om half zeven zouden zijn, Kelly en Patries zouden Nathalie meenemen en zij zouden er dan om kwart voor zeven zijn. Dat werd ietsiepietsie later.........


Omdat we zooooo lang hadden moeten wachten, hihi, was de honger inmiddels zo groot dat we meteen starten met eten. We genoten volop van het 3-gangen menu met o.a. vieze cola, carpaccio, rare ice tea en macarone’s.Tussen de gangen door mocht Nathalie een aantal hele leuke cadeau's uitpakken waar ze heel erg blij van werd. Het is heerlijk om mensen zo te zien genieten. Tijdens het eten was de lol al groot en dat beloofde wat voor de rest van de avond.



Nadat onze buiken goed gevuld waren gingen we het casino onveilig maken. Dit was meteen mijn ontgroening, want ik was nog nooit in het casino geweest. Het was super gezellig, iedereen vermaakte zich, iedereen genoot en hier en daar werd wat gewonnen en verloren. Mijn ogen heb ik er uit gekeken, naar alle mensen, spellen en de entourage. Super leuk! We hebben geprobeerd het casino arm te spelen, maar helaas is dat niet gelukt hoewel Nathalie goed op weg was en met een BH vol geld het casino buiten stapte.



Wat heb ik die avond genoten van alles en iedereen!

Iedereen is de laatste tijd een beetje lui met het organiseren van zijn of haar verjaardag, zo ook Patries! We konden en wilde haar birthday niet onopgemerkt voorbij laten gaan, dus besloten Kelly, Marcha, Nathalie en ik haar te verassen. We kwamen op het idee om haar een vriendinnenshoot cadeau te geven en de voorbereidingen konden beginnen. De voorpret alleen al was erg leuk. Net als het filmpje wat we voor Patries
hadden gemaakt, waarin we vertelde dat we een fotoshoot zouden houden
met een echte fotograaf.

Zondagmorgen 11 maart ging belachelijk vroeg de wekker want we hadden om 11.00 uur bij Patries thuis afgesproken. Twan ging ook mee om Tim, Sanne & Lieke gezelschap te houden en stiekem vond hij het ook erg leuk om Patries, Kel, Naat en Mars te zien. De zon scheen volop en het beloofde een geweldige dag te worden….
en dat werd het!

 

Omdat het zo’n mooi weer was
konden we op het strand en in het bos foto’s maken in plaats van in de studio.
Ik kon niet stoppen met lachen en genieten.
Wat was dit gaaf!


 

De foto’s die Ingrid van ons gemaakt heeft die dag zijn prachtig en ik ben er heel blij mee, net als met mijn lieve vriendinnetjes! Volgens mij was ook dit weer een zeer geslaagd verjaardagsfeest!



Als ik me niet vergis heb ik heel binnenkort weer zo’n leuk feestje op de kalender staan, nu al zin in.

Ik heb nog zoveel om over te vertellen zoals onze vakantie naar Valencia en de opening van de sportweek gisteren. Maar daar moeten jullie en ik nog eventjes geduld voor hebben.....

With  Linda

Lieve Marco, van harte gefeliciteerd met je 22e carrière-birthday!

22 jaren vol passie voor de muziek

22 jaren vol ups en af en toe een down

22 jaren vol prachtige nummers 

22 jaren vol mooie momenten

22 jaren vol awards en prijzen

22 jaren vol concerten en optredens

22 jaren vol ervaringen

22 jaren vol plezier in wat je doet

Dé finale van de Soundmixshow, ik was pas 6 jaar maar ik kan me de finale en dat jij deze won nog wel herinneren. Je hebt waarschijnlijk grote indruk op mij gemaakt dat ik met dat moment nog kan herinneren en dat doe je nog steeds samen met de muziek die je maakt! 

In die 22 jaren heb je heel veel mensen heel veel gegeven door jezelf en jouw muziek met ons te delen. Mij heeft het heel veel moois gebracht en daar ben ik je heel dankbaar voor!

Geniet van deze speciale dag!

With  Linda
en ook van Twan

Het is weer nodig,
de touwtjes moeten nodig
weer eens aangetrokken worden.
Dus heb ik de hulp van Sonja Bakker en
haar nieuwe boek ingeroepen.

 

Het loopt de laatste tijd de spuigaten uit, lekker eten, veel eten en vooral veel snoepen.
Mijn valkuil is echt het snoepen ’s avonds op de bank, ik kan het gewoon niet laten om dan de chips, zoute sticks of chocolade te laten liggen. Je zou denken als je weet wat je valkuil is dan kun je er iets doen, misschien wel maar mij lukt het niet, het ontbreekt me aan de wilskracht en doorzettingsvermogen. Al eerder heb ik “geSonjaBakkert” en dat werkt erg goed voor mij. Het is een soort stok achter de deur waardoor het me wél lukt om al dat lekkers in de kast te laten liggen.

Het sporten is er de laatste tijd ook behoorlijk bij ingeschoten, wat zeg ik helemaal bij ingeschoten.
Vorige week ben ik met Patries gaan hardlopen en het voelde gewoon
heel goed. Dus ook het sporten ga ik weer oppakken. De lente komt eraan, ik voel de energie groeien en ik heb
er gewoon heel veel zin in.


 

Vanochtend op de weegschaal stond 59 kilo schoon aan de haak en ik hoop als
ik er over acht weken op ga staan 55 kilo te lezen.

Let´s do it!

 

With  Linda

Ik denk dat veel van jullie het wel kennen, zoveel mooie en fijne vriendschappen die ontstaan door Marco. In de laatste Tifosi, nr. 50 de feesteditie, staan interviews door Marco met de fans en ook ik was één van de gelukkige die werd geïnterviewd. Weliswaar via de email, maar dat maakt het zeker niet minder leuk, ik voel me (nog steeds) vereerd. 



In dit interview werd o.a. de vraag gesteld: door je fan-zijn heb je veel vrienden gemaakt onder de Borsato-fans. Kun je me uitleggen hoe zoiets ontstaat en wat het voor je betekent? Mijn antwoord was, kort samengevat, dat met een aantal fans de klik zo goed was dat het contact uitbreidde en we vrienden werden en nog steeds zijn. Die vriendschappen zijn zo leuk omdat je hetzelfde deelt: de passie voor Marco en zijn muziek. Je begrijpt elkaar, wil hetzelfde, houdt van hetzelfde en denkt vaak hetzelfde. Sommige vriendschappen zijn zelfs zo gegroeid dat je elkaar ook ziet naast Borsato-uitjes. Echte vrienden dus! Die vriendschappen zijn enorm speciaal voor mij, het is echt een verrijking van ons leven. Want niet alleen ik heb vrienden erbij gekregen, maar ook Twan. Een leven zonder die lieve mensen kan en wil ik me niet voorstellen....Het betekent dus heel erg veel voor mij! Kort samengevat dus……hihi.

Een mooi voorbeeld van zo’n vriendschap is de vriendschap met Patries & Tim en hun kids Sanne en Lieke . Naast de uitjes naar Marco hebben we ook regelmatig een uitje met z’n alle buiten Marco om. Zo ook afgelopen weekend….. In ons Brabantse dorpje Zeeland wordt carnaval uitgebreid gevierd, Twan en ik zijn niet zo van de carnaval. Met Patries was ik al een paar weken aan het kijken om met z’n alle een weekend samen weg te gaan. Uiteindelijk viel de beslissing en zouden Twan en ik het carnavalsweekend bij Tim & Patries en de meiden logeren.

Zaterdagochtend, redelijk op tijd, vertrokken we richting het andere Zeelandse, namelijk de provincie. Iets voor twaalven kwamen we in Koudekerke aan en werden we warm onthaald door Patries en de stofzuiger, Sanne en Ollie. Lieke wist nog niet zo goed wat ze van ons moest vinden, nou eigenlijk wist ze dat heel goed, ze vond ons helemaal niet zo leuk. Tim was nog voetballen en arriveerde wat later, te laat voor de chocoladecake maar op tijd voor de lunch. Er werd gesprongen op ons luchtbed, gelachen, gekletst en nog meer gelachen. Meteen liet Tim zijn keukenprins-kwaliteiten blijken met een heerlijke eiersalade.

Na de lunch en Lieke haar schoonheidsslaapje (toen ze wakker was vond ze ons gelukkig een stuk leuker) vertrokken we met de hele bups naar een schapenboerderij. Daar was het lammerendag, er waren zo’n 300 lammetjes en nog heel veel schapen en wat koeien.



Wat was dat leuk!
Zo vertederend die kleine lammetjes die zo lief blaten en zo zacht zijn. 



Patries en ik doken met de meiden tussen de schapen en lammetjes en de mannen keken toe en maakte foto's.



Na al dat gekroel, onze jassen die werden opgegeten, een lammetje dat bijna tussen ons in slaap viel en de polonaise met een lammetje beklommen we de hooiberg.
Best wel een hele leuke locatie voor een fotoshoot (*kuch* hint Marco). En dat deden we dan ook, eerst Tia en ik alleen, daarna de meiden erbij en toen Sanne en Lieke samen.



Hierna was het mooi geweest en vertrokken we met poep aan onze broeken en onder onze schoenen naar huis.

We trokken onze huispakken en vulde de avond met spelletjes, heel veel lachen, verrukkelijke spareribs á la Tippie, uitbuiken, lachen, verhaaltje voorlezen, TV kijken, drank, met z’n vieren op de bank, kreukelchips en nog meer lachen.



De volgende ochtend maakte Patries en ik onze goede voornemen waar en vertrokken naar het strand voor een dik half uur hardlopen. Ik kan je vertellen ik was kapot, ik heb de laatste maanden niet meer gesport of hardgelopen, maar wat voelde het goed.



De brunch lieten we ons goed smaken en na gedoucht en wat relaxed te hebben besloten we nog even naar het bos en strand te gaan.



Dat was achteraf niet zo’n goed plan, want was het koud en wat waaide het hard, brrrr. De vrouwen warmde thuis op terwijl de mannen nog even gingen shoppen. Tim gooide wederom zijn geniale keukenprins-kwaliteiten in de strijd wat resulteerde in erg lekkere zelfgemaakte pizza’s á la Timmie.



De meiden gingen in bad en naar bed en wij kropen moe maar voldaan weer met z’n viertjes op de bank.

De laatste ochtend verliep kort maar krachtig. Tim en Tia moesten werken en de meiden naar de opvang. Wij stapte om half 8 uit ons opblaasbed, ruimde alles op en genoten beneden nog even mee van de ochtendspits in huize Van der Schoot. We namen en afscheid en reden zo’n 200 kilometer terug naar ons eigen Zeeland zonder zee.

Dít is vriendschap! 
Dánkzij Marco…..

With  Linda

Het idee werd twee jaar geleden geboren.....
We kregen de mogelijkheid om mijn ouderlijk huis te kopen en een nieuwbouw woning te kopen. Ook keken we naar andere, bestaande woningen en dachten we na over het verbouwen van ons eigen huis. We hebben veel nagedacht en alles op een rijtje gezet. Na een paar maanden viel de beslissing: we gaan ons huis verbouwen!
In deze tijd je huis verkopen is erg lastig en we wonen heel erg fijn in ons huis. Daarnaast hebben we het in 2005 helemaal verbouwd naar onze zin en smaak.
Na heel veel uitzoeken, bekijken, wikken en wegen zouden we een dakkapel op
de zolder aan de achterzijde plaatsen, een dakkapel op badkamer en logeerkamer
aan de voorzijde en een uitbouw in de woonkamer. 

Op woensdag 12 januari 2011 (de dag na het varen met Marco via 100% NL) zijn we gestart. We begonnen met de dakkapel op de zolder. Die woensdag begon de dag heel goed met mooi weer, op het moment dat het gat in het dak zat sloeg het weer om en niet te zuinig. Hagel, sneeuw, regen alles kwam uit de hemel. De regen hielt ruim 24 uur aan...... Een ramp natuurlijk als er gat in dak zit ter grootte van een garage. Maar we hebben het overleefd en ons huis ook. 

Een week later werd de dakkapel op de 1e verdieping geplaatst. Dit liep (bijna) allemaal verspoediger, op een enorme sneeuwbui met wederom hagel na. De weken en maanden die volgde werkte Twan ontzettend hard. Bijna alles heeft hij zelf gedaan: muren metselen, verwarming aanleggen of verleggen, electra (met hulp van een vriend), plafond uitvullen en dichtmaken, plinten maken en zetten etc. Het is zo ontzettend fijn als je zo handig bent als Twan! En ik, ik verzorgde hem en de andere bouwlui, ruimde op en maakte schoon. Toen er begonnen kon worden met de afwerking kwam ik in beeld: schilderen, behang uitzoeken, inrichten etc. 

In het voorjaar, in april ergens, begonnen de eerste voorbereidingen voor de aanbouw.
De aanbouw was de grootste klus! Ook hier zat het weer ons wederom niet mee....Zo was het op de dag dat de stalen balken gelegd werden (een enorme zware en moeilijke klus) de heetste dag van het jaar. Onze tuin ligt ook nog op het zuiden, zodat de mannen de hele dag in de volle zon stonden te werken. De zomer gaf ons geen zomers weer, waardoor het bijvoorbeeld heel lang duurde voor alles droogde zoals de cementvloer, de muren etc. Maar ach, achteraf viel het allemaal wel mee. Inmiddels zijn we beneden klaar en ook de badkamer en logeerkamer zijn al een tijdje klaar. 

De zolder moet nog verder afgewerkt worden en ook de tuin moeten we door de verbouwing weer onder handen gaan nemen.....Dus we gaan "lekker" verder met ons stekkie.

Ik laat jullie graag wat sfeerplaatjes zien van onze woonkamer, keuken, badkamer en logeerkamer.



We zijn enorm trots op ons omgetoverde huis, met grote dank aan mijn tovenaar Twannie! Hij heeft al die maanden zo ontzettend hard en veel gewerkt om dit alles voor elkaar te krijgen. 

We gaan nog heel lang en veel genieten van ons heerlijke stekkie!

With  Linda

Dit is echt te grappig!!

Voer op Google Translate de zin
"mannen zijn mannen en mannen doen de huishouding"
in en vertaal van het Nederlands naar het Engels........








Dan is er nog zo'n grappig, tja hoe noem je dat, dingetje?

Zoek bij Google Maps de routebeschrijving van Japan naar China.
Je krijgt een lange route, want is natuurlijk een behoorlijke trip.
Maar dat je 782 km met de Jetski de Grote Oceaan over moet is toch wel
een heel gedoe.......

 


With  Linda

Na het verzette concert van 14 januari was de zin meer dan groot gisteren om naar Marco in Utrecht te gaan. Maar dat het zo’n spetterende avond zou worden, daar konden we alleen maar van dromen.

Na de McDonalds, de plu’s die tevoorschijn moesten komen, de gezelligheid in de rij, het grote nieuws, het bier en de lol mochten we naar binnen. Daar was het heel lekker warm en hadden we geweldige plekken vooraan, gezellig met allemaal hele lieve vriendjes en vriendinnetjes. Dit zou het laatste concert van deze Dichtbij-tour worden en wat zouden we gaan genieten.



En genieten was het…..Marco barstte van de energie en wij ook, de Vredenburg stond op zijn kop!  Wat een avond was het, uit mijn dak met mijn lieve friends, dansen zingen en springen , een geweldige band en een paar leuke momentjes met Marco.








Veel te snel klonk dan ook “Binnen” en was ook dit aller- allerlaatste concert ten einde gekomen. Maar aan de avond kwam nog lang geen einde…… Met z’n alle werd er buiten op Marco gewacht, we trotseerde kou en regen, want jeetje wat was het koud.   Maar met wederom veel lol en gezelligheid konden we het hebben. Toen het toch wel wat lang duurde werden er auto’s gehaald en bleven de mensen die het nodig hadden lekker warm in de lopende auto’s. Ik weet niet precies hoe laat, mijn tenen voelde ik in ieder geval niet meer, maar volgens mij was het tegen half één toen Marco kwam aangereden. De kou werd snel vergeten, Marco was zo lief en nam echt alle tijd. Ik kreeg een dikke knuffel en hij vroeg zo lief naar Twan. Toen Twan erbij stond vertelde Marco dat hij het altijd zo leuk vind dat hij Twan ziet genieten omdat ik zo geniet met mijn grote glimlach en dat hij het zo leuk vind dat Twan mij dat zo gunt, Twan voegde er wel nog aan toe dat hij het zelf ook wel echt heel leuk vind, hihi. We gingen met z’n drietjes op de foto, inmiddels wel een beetje verregend en verkleumd.



Onze vriendin Marleen was er gisteren ook bij en had nog geen foto met Marco, dat was dan ook onze missie. En de missie is geslaagd, gelukkig! Wat was ze blij, ze kon het bijna niet geloven dat Marco daar echt stond. Natuurlijk was Marco ook voor Marleen heel lief en het zijn dan prachtige plaatjes geworden, waar ze heeeeeeel blij mee is, en terecht!



Nadat ik even met Martine had geknuffeld en we elkaar opwarmde, zette ik Martine, Marco en Liek nog even op de foto. Dat ik mijn vingers niet meer voelde door de kou ben ik allang weer vergeten. Marco kwam op me aflopen met z’n beide handen in de lucht voor een high ten en nog zo'n heerlijke, dikke en warme knuffel! 

Er volgde nog een super gaaf moment voor onze lieve vriendjes, waar we allemaal van meegenoten. Vlak hierna vertrok Marco naar huis........

We namen afscheid van elkaar en van een FANtastische avond!!
Moe, koud, voldaan en heel blij stapte we in de auto voor een ritje naar huis.
Nadat we iedereen hadden afgezet doken we in ons bed, waar Twan meteen naar dromenland vertrok, maar ik nam de avond nog een paar keer in gedachten door.........

Lieve friends en Marco jullie waren te gek!   Ik heb genoten vanuit mijn tenen!



With  Linda

P.s. ik heb nog niet alle foto's binnen, bijvoorbeeld van onze te leuke shoot binnen, maar deze volgen later